Po bardzo spontanicznej sesyjce z uroczą „małpką” Asieńką, przyszedł czas na szybciutką mini sesyjkę z Eweliną i Olą, które to na czas zdjęć przyjęły robocze pseudonimy „Statyw” i „Pieguska”.
Nic na to nie poradzę, że mam trudności z zapamiętaniem imion nowo poznanych osób, tak już mam i już. Możliwe, że jest to wyleczalne, ale kto się tego podejmie…
Wracając do zdjęć, to miejsca nie musiałem szukać daleko, tuż po drugiej stronie ulicy znajduje się stylowy młyn, a przy nim stawek i dookoła pola. Ku mojemu zdumieniu i zaskoczeniu moich młodych modelek nasz plan zdjęciowy nie był pusty. Zastaliśmy tam kilku młodzieniaszków, którzy robili tam „niewiadomoco”, które to „niewiadomoco” okazało się byciem w kościele (niedziela to była), a to ci niespodzianka. Na szczęście zjawiliśmy się już prawie pod koniec trwania mszy tej w kościele, toteż młodzi panowie opuścili nas i już nam nie przeszkadzali, a co ważniejsze już nie stresowali moich młodych dam. Na koniec chciałem przeprosić właścicieli pobliskich stogów siana, one już były takie wymemłane… ale jakby coś to mogę dać numer do „Statywu” ona powinna coś więcej o tym wiedzieć…
Zapraszam do obejrzenia kilku klatek.

(więcej…)

Ostatnio mam lekką przerwę w zajęciu które uwielbiam, czyli fotografowaniu ludzi. Dlatego też każda możliwość wycelowania mojego aparatu w czyjąś uśmiechniętą buźkę sprawia mi ogromną radość i satysfakcję. Jakże moja dusza się cieszyła, gdy pewnego ranka do mojego pokoju zaczęły dobiegać radosne odgłosy przedniej zabawy jakiegoś małego stworka. Gdy wyszedłem na balkon zobaczyć kto to się tak bawi w moim ogródku i dlaczego bez mojego udziału, zobaczyłem dziewczynkę, która ku przerażeniu dwóch ciotek niczym małpka zwisała z trzepaka raz na jednej nodze raz na jednym ręku.
Po skonsumowaniu pysznych ciastek i wymienieniu paru zdań z młodą małpką, ustaliliśmy, że zrobimy kilka zdjęć. Jak ja lubię jak taki pomysł cieszy obie strony w równie olbrzymim stopniu.
Zdjęcia były bardzo spontaniczne, poznosiłem tylko moje różne nakrycia głowy i wyszło kilka przemiłych portretów.

(więcej…)

Nigdy jakoś nie miałem chęci, umiejętności, pociągu czy jak tam to zwał, nie lubiłem robić zdjęć widoków. Jednakże postanowiłem nadrobić braki w moich umiejętnościach i zacząłem zabawę z fotografowaniem widoków czy tez landszaftów. Od pierwszych prób pojąłem dlaczego tego nie lubiłem, otóż to przez statyw, który trzeba ze sobą wiecznie targać. Deszcz czy też urwiska lub wielokilometrowe wędrówki a statyw nieść trzeba. Ale żeby się nie rozpisywać … WARTO!!! warto go targać warto nawet po całym dniu pracy wstać o 3 rano, żeby złapać powiew wschodzącego słońca, warto naprawdę warto.
Zapraszam do oglądania moich pierwszych prób, myślę, że będę je kontynuował

(więcej…)

Poproszono mnie o odrestaurowanie starych fotografii, zdjęcia były w różnym stanie jedne w lepszym inne w gorszym, postanowiłem podjąć wyzwanie i zabrałem się do roboty. Starałem się skoncentrować na większych skazach zmniejszając do minimum ingerencje w same zdjęcia.
Oto rezultat:

(więcej…)

Akurat byłem mocno skoncentrowany na produkcji pewnego katalogu dla pewnej firmy, a było to piątkowego już wieczoru.
Jako, że na moich zdjęciach przeważnie muszą być jakieś osoby (a przynajmniej ich oczy), to rzadko zdarza mi się fotografować przyrodę. Ale postanowiłem podszkolić się troszkę i w tej dziedzinie fotografii. Dlatego też, gdy pewnego razu dostałem wiadomość, że na następny dzień idziemy na pieszą wycieczkę po lasach roztocza (dokładniej to okolice Józefowa) nie dość, że zgodziłem się natychmiast to postanowiłem, że nie zrobię ani jednego ludzkiego portretu. Będę robił przyrodę i tylko przyrodę…
Pomijając fakt, że średnio byłem przygotowany do tej 15km wędrówki (myślałem, że to będzie jakieś 3km max), nie mówiąc nic o moich biednych adidasach i stopach w nich osadzonych… to wycieczka była pełna grzybów, dzięki którym mógłbym stworzyć dosyć obszerny atlas z dużą ilością zdjęć. Jako, że portret to jest to co lubię, to robiłem portrety grzybom co widać poniżej. W połowie drogi pewna ważka ku mojej radości postanowiła mi chwilkę po pozować. Dla mnie jednak to było za mało, ja chciałem coś ekstra, coś dzięki czemu zapamiętam ten wypad na dłużej (grzyby mi tego raczej nie zapewniły). Jaka była moja radość gdy dosłownie przy wyjściu z lasu natknąłem się na padalca, który o dziwo też się na mnie patrzył i dopiero po chwili zwiał. To jednak nie była ostatnia atrakcja ponieważ nie wiem jakim cudem ale wypatrzyłem w trawie modliszkę… udało mi się zrobić 3 zdjęcia zanim zwiała. Moje zadowolenie było jeszcze większe, gdy dowiedziałem się, że podobno bardzo trudno ją spotkać.

Rozpisałem się jak nigdy, mam nadzieję, że nie nudziłem.
Zapraszam do obejrzenia kilku zdjęć z tej wyczerpującej wyprawy

(więcej…)

Miałem okazję oglądać rekonstrukcję bitwy pod Tomaszowem Lubelskim. Bitwa a raczej bitwy miały miejsce: pierwsza w dniach 17-20 września 1939 roku, druga trwała od 22 do 27 września 1939 roku.
W rekonstrukcji uczestniczyło wiele osób, były konie, wozy pancerne, czołgi, mała wioska i parunastu wieśniaków. Niestety nie interesuję się tym tematem na tyle dobrze aby wiedzieć jakie to były dokładnie pojazdy ale było głośno, tłoczno i nawet strzelali.
oczywiście zabrałem ze sobą aparat, tylko, że nie mam w posiadaniu żadnego teleobiektywu (gdyż takowego nie potrzebuje) dlatego też poniżej zapraszam do oglądania kilku zdjęć z przygotowań do bitwy.

(więcej…)

Cztery nogi, długie uszy, merdający ogon, rozbrajający uśmiech i te oczy… Stefan rasy Beagle.
Zawsze o takim marzyłem i mówiłem ze kiedyś sobie takiego kupie. Nie kupiłem, los się do mnie uśmiechnął i bez wdawania się w szczegóły Stefan „przyszedł do mnie sam”.
Mógłbym o nim pisać, że jest cudowny, grzeczny jak żaden inny, słucha się rozkazów itp…
ale cóż prawda jest taka, że gryzie buty (szczególnie gości), ślini się i wszystko wokół, zostawia tyle sierści, że po zebraniu jej z całego mieszkania można by ulepić dwa nowe Stefany, słucha się komend tylko wtedy gdy daje mu się jeść, kopie doły w ogródku (co widać na zdjęciu), zawsze znajdzie dziurę w płocie żeby zwiać, powłóczyć się i wrócić na kolacje.
Jednak… co by nie nabroił to jest to najlepszy kumpel z czterema nogami jakiego znam.
Każdy kto go pozna jest w nim zakochany (no może rowerzyści i panowie chodzący zygzakiem troszkę mniej).
Panie i Panowie przedstawiam Stefana

(więcej…)